VIRTUAL ASSISTANT: INMIDDELS EEN BEGRIP. MAAR KEN JIJ DE VRIJWILLIG ASSISTANT AL?

Home / BLOG / VIRTUAL ASSISTANT: INMIDDELS EEN BEGRIP. MAAR KEN JIJ DE VRIJWILLIG ASSISTANT AL?

“Als de muizen samenwerken, verplaatsen ze een olifant”… een spreekwoord uit Burkina Faso wat naar mijn mening geen nadere toelichting nodig heeft. Samen kunnen we zoveel bereiken! En de wereld wat mooier maken. Ik wil deze wereld mooier maken, daarom werk ik niet alleen als Virtual Assistant maar ook als Vrijwillig Assistant. Wil je weten hoe en waarom? En wat wij voor elkaar en de wereld kunnen betekenen? Lees dan nu verder.

 

OVER CONGO EN MEER DOEN

Het is zaterdagochtend, 5 augustus, ik zit in de auto met onze zoon van twee. De radio staat aan. Het nieuwsbericht van 10 uur. De VN heeft een rapport gepubliceerd over de situatie in Congo. In zo’n drie maanden tijd zijn er 251 mensen afgeslacht. Ja, zo wordt het gezegd. Niet omgebracht of vermoord. Afgeslacht. De wijzen waarop worden ook nog benoemd. Ik herhaal ze hier niet. En onder deze mensen zijn 62 kinderen. Ik kijk in de spiegel naar onze zoon. In stilte rollen er tranen over mijn wangen. Dat was het moment waarop ik wist: ik wil meer doen. Ik moet meer doen.

 

4 MEI

Ik vier op 4 mei mijn verjaardag, maar ik weet nog dat dit voor mijn pake (opa) een andere dag was. Ik wist dit. Ik voelde dit.

Zijn studententijd in Delft begon zoals wij het kennen met ontgroening en studentenfeesten. Echter dit ging al snel over op militaire dienstplicht, vechten voor vaderland, niet loyaal willen zijn aan de Duitsers en dus onderduiken in Friesland en de wereld van het verzet.

Als ik iets lees, zie of hoor over de Tweede Wereldoorlog dan raakt dit mij. Ik probeer mij te verplaatsen in de mensen die in de oorlog hebben geleefd. In één woord: Onvoorstelbaar. Hoe kunnen, durven, mensen in de laatste jaren de vraag ‘of we nu, na al die jaren, op 4 mei nog wel moeten herdenken en op 5 mei nog wel moeten vieren’ überhaupt te stellen?!

 

‘OORLOG PROEVEN’

Thuis keken wij bijna dagelijks het (jeugd)journaal. Ik was 8 jaar en ik zie nog de beelden van de kinderen in voormalig Joegoslavië voor me. Ik kon het me niet voorstellen. Zij waren even oud als ik, maar in wat voor wereld leefden zij. ’s Avonds in bed heb ik voor hen gebeden.

Twintig jaar later maak ik met mijn heit (vader) een treinreis door de Balkan. Nog altijd zie je daar de beschoten woningen en gebouwen. Kogelgaten in de muren. In Sarajevo brengt een jongeman ons naar het zogenaamde Tunnelmuseum buiten de stad. Hij komt uit Sarajevo, is in de oorlog gevlucht, in Nederland terecht gekomen en bouwt nu zijn bestaan weer op in Sarajevo. We voeren in het Nederlands een gesprek met hem. De terugreis zijn we minder spraakzaam. Mijn heit en ik spraken met een jonge vader in het museum. Wat hij verteld over de oorlog zal ik nooit vergeten. Ik ben de gehele reis te midden van de, inmiddels ook volwassen geworden, kinderen die ik destijds op tv zag.

 

‘MENSEN, MENSEN, WÀT EEN MENSEN!’

En eerlijk? Ik begrijp het niet. Waarom haat je andere, onschuldige, mensen zo erg dat je ze afslacht? Geloof en macht zijn twee thema’s waar we ons achter verschuilen. Maar hoe kom je zover? Waarom respecteren we andere mensen niet? Waarom laten we elkaar niet in ieders waarde?

Toen ik kind was gingen wij iedere zomer op vakantie bij mijn oud-oom en oud-tante in Den Haag. Iedere keer weer bekeken mijn broer en ik met mijn tante het prentenboek ‘Mensen, mensen wàt een mensen!’ van Peter Spier. We pakten alle drie een vergrootglas en bekeken al die mensen in dat boek: groot, klein, zwart, bruin, blank, kaal, grote neuzen, kleine oren, de verschillende geloven, gebruiken, culturen, sporten en talen en wat al niet meer. We leerden dat er op de wereld alleen maar verschillende mensen wonen, dat dit maar goed is ook (anders werd het heel saai) en dat je ze allemaal in hun waarde laat… Als iedereen nu opgroeide met dit prentenboek… zou er dan geen oorlog meer zijn?!

 

ACTIE!

En dan komt het allemaal samen. Op 5 augustus in de auto. Ineens weet ik dat ik meer wil doen. Meer moet doen. Ik wil bijdragen aan wat meer vrede op aarde.

Daarom heb ik een actiepagina opgezet bij War Child, zodat ik aan War Child kan doneren. Ik ben iedere maand vier uren beschikbaar als Vrijwillig Assistant. Dus heb jij ondersteuning nodig  en wil je doneren aan een goed doel?  Bel of mail mij dan nu. Dan ga ik je helpen, zodat jij je doelen en dromen kunt realiseren. En samen halen we de oorlog uit een kind. Zodat ze weer kunnen spelen, dromen, lachen en groeien.

Ik wil meer doen. Ik moet meer doen. En dit is het minste wat ik kan doen.

 

Wil je meer weten over de Vrijwillig Assistant? Klik dan hier.
Ga nu naar mijn actiepagina op de website van War Child. Je leest hier alles over mijn actie.

 

Wat doe jij om onze wereld iets mooier te maken? Ik ben erg nieuwsgierig! Laat je het mij weten? Want vergeet niet “Als de muizen samenwerken, verplaatsen ze een olifant!”

 

#War #Child #VA #Virtual #Assistant #Vrijwillig #Helpen #Oorlog #Kind #Actie #Cadeau #Ondernemen #Ambities #Goed #Doel #Samenwerken 

Interessant? Voel je vrij het te delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *